నామమాత్రపు మనిషిని*

*నామమాత్రపు మనిషిని*

నిశ్శబ్దంగా వున్నానని

 నిద్రపోతున్నానుకున్నావా

నిప్పుకణికలను కంఠంలో 

నిక్షిప్తం చేసుకొనే ప్రయత్నంలో 

మౌనాన్ని ఆపాదించుకొన్నానంతే

నామమాత్రపు మనిషిని, 

విధి ప్రయోగించిన 

మారణాయుధాల ధాటికి 

కుప్పకూలిన శరీరాన్ని

కాలం విచక్షణా రహితంగా

ఇనుప ముళ్ళతో దాడిచేసి

మస్తిష్కాన్ని ఛిద్రం చేస్తుంటే

నా కళ్ళు వర్షించే రుధిరధారలు

నిన్ను కాస్తైనా కదిలించలేదా 

నా హృదయం ఆక్రోశంతో స్తంభించి

ఏక్షణమైనా విశ్రాంతి తీసుకోవడానికి సిద్ధంగాఉంది

జీవించాలనే ప్రయత్నం

జీవశ్చవం నా నిర్వచనం

నా ఊపిరిని నేను పీల్చుకొనే అవకాశాన్ని

నానుండి ఏమాత్రం దూరం చేయద్దని

ప్రాధేయపడుతున్నాను పగబట్టిన కాలాన్ని 

నా శరీరం విషగాయాలతో రసిగారుతుంది

కనికరమన్నది లేకుండా ఖసితీరా

నా జీవనాడులను ఒడిపెట్టి మెలేయవద్దని

వేలసార్లు మొరపెట్టుకుంటున్నాను

తరుముతున్న తలరాతను

నన్ను బ్రతకనీయమని బ్రతిమాలాడుతున్నాను

ఒక్క నిమిషంపాటైనా నిమ్మళంగా

నిలుచోనీయమని.... 

                        *శ్రీమణి*

ఇదేమి సిత్రమో !

ఇదేమి సిత్రమో !

ఆ మదనుని 

మహిమాస్త్రమో!

నీ ప్రణయరసామృత 

సేవనవైచిత్రమో!

ముడి వేసినమనసుల 

మైమరపుల సరాగమో 

నీ జతలో నాకు  

గురుతు రాదు సమయం 

నీకోసం ఆఉదయం

నీకోసమే ఆసాయంసమయం

నీ సరసన నాహృదయం ,

నిత్య విహంగ వీక్షణము 

నిను చూడక క్షణమయినా...

  తరగదు ఆ తరుణం 

             

               శ్రీమణి

అమ్మ

*అమ్మ*

అరుదగు  వాక్యం “అమ్మ”.
అత్యద్భుత కావ్యం “అమ్మ”
అమృతధారలు అధరాలకు
అందించే అమృతభాండం "అమ్మ"
అఖిలాండకోటి బ్రహ్మాండానికి
ఆది మూలం "అమ్మ"
ఆ విధాత మనకొసగిన
అమూల్య కానుక "అమ్మ"
అర్ధించకనే ఆకలితీర్చు
ఆరాధ్యదేవత "అమ్మ"
మాటలకందని
మమతలశిఖరం "అమ్మ"
ఊహలకందని
ఉర్వీ రూపం "అమ్మ"
శోకం తెలియని, లోకం ఎరుగని
ఆ పాపాయిని భువికి
పరిచయపరచిన పరమపావని "అమ్మ"
బుడిబుడి నడకల బుడతడి తడబడు అడుగుల నడకలు నేర్పిన
ఆది గురువు "అమ్మ"
కోటి ముద్దులతోడ, గోరుముద్దలుచేసి ఆ సుధాంశుని చూపి సుతునికి కథలు చెప్పే మహా కవయిత్రి "అమ్మ"
పారాడే పాపాయిని జాతిని కాపాడగ పోరాడే సిపాయిగా, మనిషిని మనీషిగా జగతికి వెలుగునిచ్చు దీపంలా మలిచే మహా శిల్పి "అమ్మ"
సృష్టిని నడిపించే రెండక్షరాలు "అమ్మ"
ఈజగతికి అమ్మకు సాటి "అమ్మే"
అమ్మని మరిపించే మరోపదం "అమ్మే"!

అనంత సృష్టికే
మాతృమూర్తులైన అమృతమూర్తులు
అయిన తోటి స్త్రీ మూర్తులందరికీ
పాదాభివందనాలతో...
మాతృ దినోత్సవ శుభాకాంక్షలతో...
(2013లో  నాచే విరచితమై చిగురాకులు అనే నా మొదటి కవితా సంపుటిలో ప్రచురితమైన *అమ్మ*  అనే ఈకవిత ఎంతోప్రాచుర్యం చెంది పలువురిప్రశంసలు పొందడంఆనందంగాఉంది.) *సాలిపల్లిమంగామణిశ్రీమణి*

తెలంగాణా రాష్ట్రం పరకాలలోక్రాంతిజ్యోతి మహిళ సాధికారత స్వచ్ఛంద సేవా సంస్థ వారి అధ్వర్యంలో జాతీయ స్థాయిలో ఉగాది క్రాంతిజ్యోతి నంది పురస్కారం 2022 అందుకొన్న శుభతరుణం మీఅమూల్యమైన ఆశీస్సులు ఆకాంక్షిస్తూ...*శ్రీమణి*🙏🪷🪷🙏🪷🪷🙏

తెలంగాణా రాష్ట్రం పరకాలలో
క్రాంతిజ్యోతి మహిళ సాధికారత స్వచ్ఛంద సేవా సంస్థ వారి అధ్వర్యంలో జాతీయ స్థాయిలో ఉగాది క్రాంతిజ్యోతి నంది పురస్కారం 2022 అందుకొన్న శుభతరుణం మీఅమూల్యమైన ఆశీస్సులు ఆకాంక్షిస్తూ...*శ్రీమణి*
🙏🪷🪷🙏🪷🪷🙏

పడమటి సంధ్యారాగం

పలకరించిన

పడమటి సంధ్యారాగం

పరవశించిన

పసిడి పచ్చని సరాగం

ప్రకృతి గీసిన చిత్తరువుకు

మైమరచి ఈ మానసరాగం.

                *శ్రీమణి*

నేను తీసిన చిత్రం

నిశిరాతిరిలో శశిరాల్చిన 

వెన్నెల తునకలు కాబోలు

ఈ అరవిరిసిన రజనీగంధపుపూలు, 

మిసిమిని ఒడిసిపడుతూ..

ఏమా.. ఒసపరితనం

అద్వితీయం కదా...

ఆ కుసుమ విలాసం.

ప్రకృతికి ప్రణమిల్లుతూ..*శ్రీమణి*

*నే దిగి రాను*

*నే దిగిరాను*

నను నిద్దుర లేపకండి

పెను ఉదయం చూడలేను

నను మాట్లాడించకండి

మౌనముద్రలో వున్నాను

దేవుడు నే దిగి రాను

దేహి యనకు మానవుడా

తప్పులు లెక్కకు మించెను

తప్పనిసరి ఈ మూల్యం

భగవంతుడినే గానీ

పగబట్టిన కాలానికి

గాలమేసి  లాగలేను

విధి రాతను ఎదురిస్తూ

వీసమెత్తూ చేయలేను

ప్రపంచం క్షణక్షణానికి

పలచబడిపోతుంటే

మనిషి జీవనం మరణంఅంచుల్లో

కూలబడిపోతుంటే

ఉబుకుతున్న విషవాయువు

ఊపిరి నులిమేయాలని

ఉబలాటపడుతుంటే

వినువీధుల ప్రతిధ్వనించే

ఆ విషాదగీతం వినలేను

ఊపిరులాగిన ఉత్పాతంలో

ఉస్సూరంటూ నిలబడలేను

ఆగుతున్న గుండెచప్పుడు విని

గుంభనంగా ఉండనూలేను

నేనిచ్చిన శాపం కాదు

నేల రాలిన మీ జీవితాలు

నేనుద్ధరించగ వీలుకాని

వింతనాటకం మరి..

దేవుడనే దిగిరాను

మ్రింగుడుపడని సత్యమైనా

రంగంలో దిగాల్సింది 

తక్షణమే మానవుడే..

*సాలిపల్లి మంగామణి (శ్రీమణి)*

తానా వారి సత్కారం

భారతదేశ స్వాతంత్ర్య వజ్రోత్సవ వేడుకల సందర్భంగా *ఉత్తర అమెరికా తెలుగు సంఘం (తానా)* ప్రపంచ సాహిత్య వేదిక ఆధ్వర్యంలో నిర్వహించబడిన అత్యంత ప్రతీష్టాత్మకమైన *అంతర్జాతీయ కవితల పోటీలలో* విజేతగా నిలిచి "కవితాలహరి" 

లో కవితా గానం చేసినందుకు తానా వారి నుండి అందుకొన్న ప్రశంసాపత్రం.

మీ అమూల్యమైన ఆశీస్సులు ఆకాంక్షిస్తూ..

*సాలిపల్లి మంగామణి (శ్రీమణి)*

సిద్ధమే

*సిద్ధమే*

గాయాలకు భయపడేది లేదు

రాగాలు నాలో రవళించి నను

మురళిగా మలుస్తాయంటే

ఉలిదెబ్బలకు సిద్ధమే

రమ్యమైన శిల్పమై విరాజిల్లుతానంటే

ఉప్పెనలోనూ ఊపిరోసుకుంటాను

ఉప్పొంగిన అలనేనై నేల తాకుతానంటే

అమావాస్య కంటికి కాటుకగా

కరిగిపోతాను..

రాబోయే వెన్నెలంతా నాపేరిట

రాసిస్తానంటే

నిస్సందేహంగా నిన్నలలో

కూరుకుపోతాను

రేపటి ఉదయంలా

రాణిస్తానంటే

ఓటమినై చరిత్రలో కలిసిపోతాను

రాబోయే యుద్ధంలో విజయఖడ్గంలా

మెరిసిపోతానంటే

ఘటనలన్నీ ఘడియలోపే

గతం కాగితంపై వాలిపోతున్నాయి

అనుభూతులు సైతం అరక్షణంలో

అనుభవాలై మిగిలిపోతున్నాయి

వెతలు చూసి బెదిరిపోతే

ఎదురుగా ఇక శూన్యమేగా..

ఎదురుదెబ్బలు గురువులనుకొని

ఎదురుకోనా నిబ్బరంగా

*సాలిపల్లి మంగామణి (శ్రీమణి)*

pandoorucheruvugattu.blogspot.com

పుస్తక‌ దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు

*మన్నుతో మైత్రి*

ప్రకృతితో మమేకమైన

స్వచ్ఛమైన పల్లెజీవనం

ఆహా...మనసును తట్టి లేపే  

మట్టిపరిమళం..

గుర్తుకొస్తేనే గుప్పెడు ఆశలు 

చిగురిస్తాయి

మరి మట్టితో మనిషి

మైత్రి ఈనాటిదా

మన్ను లేక మానవాళి

మనుగడున్నదా..

పుట్టినా గిట్టినా మనిషి

చరిత మట్టిదేకదా...

అట్టి మట్టి పరిమళాన్ని

మాయంచేసేస్తుంది

మాయదారి మరజీవనం

గుండె తడారి ఎడారి చిత్రంగా

నేటి పట్టణీకరణం

పచ్చని సౌభాగ్యానికి 

పట్టిన ధౌర్భాగ్యంలా

నేటి అత్యాధునిక జనజీవనం

పట్టుమని పదిక్షణాలు తీరికలేని

యాంత్రిక జీవనమే

బ్రతకాలన్న ఆరాటమే గానీ

బ్రతుకును ఆస్వాదించే

ఆస్కారమెక్కడ??

ఆశలకు అంతిమసంస్కారం తప్ప

ఏం సాధించామయ్యా సామీ

పల్లె గుండెను పగులగొట్టి

ఏం బావుకొన్నామో మరి

పచ్చదనాన్ని తగులబెట్టి

అన్నదాత కడుపుగొట్టి

నిలుచున్నకొమ్మనే నిట్టనిలువునా

కూల్చుకొంటున్నాం ఖర్మ

అవును వినాశకాలే విపరీత బుద్ధి

అవగతమవుతూనే వుందిగా

అనుభవించే కొద్దీ

పెచ్చుమీరిన సాంకేతికతతో

స్వచ్ఛమైన ప్రకృతికి పంచనామా

చేస్తూ అర్ధంకాని రోగాలతో

అలమటిస్తూనే వున్నాం

కలికాలపు పైత్యానికి

సాక్ష్యంగా సాగిపోతూనే

సగటు మనిషి యాంత్రిక జీవనం

ఆకలి చావులకూ 

చీకటి తావులకూ తావులేక 

పుడమితల్లి సేవలో పునీతమై

రైతే రారాజులా అలరారిన 

ఆనాటిరోజులు ఆణిముత్యాలు

తప్పదు ఇక ఆత్మావలోకనం

తప్పిదాలు మన్నించమంటూ

తప్పక మోకరిల్లాలి ప్రకృతి ముంగిట 

మనం మునుపటి మానవుడిగా మారి

ఆఘ్రాణించాలని వుంటే

ఆనాటి మట్టి పరిమళం

ఆస్వాదించాలని వుంటే

అచ్చమైన ఆనాటి అందమైనజీవనం.

*సాలిపల్లి మంగామణి (శ్రీమణి)*

(ధరిత్రీ దినోత్సవం సందర్భంగా)

*ప్ర(కృ)తిఫలం*

విరులు విరబూసి నవ్వవా!

వాలుజడ చేరి  వాడినా... 

తరులు తరించిపోవా! 

సాంతం అర్పించుకొన్నా!

నెలజీతం అడిగాయా !సెలయేటి ఝరులు 

నీలిమేఘం నిధులడిగిందా

కురిసేందుకు

మధువిచ్చి సుమబాల

బదులడిగిందా!

బరువని

భరించనందా... ధరణి

చరాచర ప్రాణిని

రేయి నిద్దరోతుందా !

వెన్నెల హాయికి వెలకడుతుందా ... 

"పొద్దు"పొడవనందా...

ప్రతిఫలమేదంటూ 

తెల్లబోయి చూస్తుందా !పిల్లగాలి  వీచక 

నావల్ల కాదని నింగి నీరసించిందా 

జాబిలి నిదరోతుందా 

ఒరిగేదేముందని

పడి లేవనంటుందా .. ఎగిసే కెరటం

పురిటినొప్పులకువెరసి 

అమ్మ జన్మనివ్వకుంటే 

మనుగడేదీమనకు పుడమిపైన 

ప్రతిఫలమాశించక ప్రకృతిలో

ప్రతి అణువు పరులకై పరిశ్రమిస్తుంటే 

తనకోసం తానే జీవించే మనిషికి మాత్రం

ప్రతీ పనిలో ప్రతిఫలాపేక్షణమే.. 

కర్తవ్యం లోనూ... కాసులకైంకర్యమే 

(కాదంటారా... నామాటలని

 కొట్టిపారేస్తారా.వట్టినీతులని)

      *సాలిపల్లి మంగామణి(శ్రీమణి)*

తానా అంతర్జాతీయ కవి సమ్మేళనం